Srpska pravoslavna crkva i njeni vernici danas obeležavaju praznik posvećen Svetom Georgiju, koji se ubraja među najvažnije datume u pravoslavnom kalendaru.

Prema crkvenom kalendaru, Đurđevdan spada u red nepokretnih praznika i svake godine se obeležava 6. maja po gregorijanskom kalendaru.

Tim povodom, u hramovima i crkvama služe se svete liturgije, kojima prisustvuje veliki broj vernika. Praznik se tradicionalno obeležava i kao krsna slava u brojnim srpskim porodicama.

Na Kosovu i Metohiji, Đurđevdan se takođe obeležava kao hramovna i gradska slava u Zvečanu u crkvi Svetog Đorđa i u Prizrenu u Sabornom hramu Svetog Georgija.

Među njima su hramovi posvećeni Svetom Georgiju u više sredina, uključujući Prizren i okolinu, gde se ovaj praznik obeležava uz liturgije i okupljanje vernika.

Đurđevdan je ujedno i česta krsna slava kod Srba, pa se obeležava u porodičnom krugu uz trpezu i okupljanje najbližih. Obeležavanje praznika protiče u duhu verskih okupljanja, uz poruke mira, zajedništva i očuvanja tradicije.

Narodni običaji i verovanja

Đurđevdan prati bogata tradicija običaja i verovanja, koji su se kroz vekove zadržali u različitim krajevima gde živi srpski narod.

Đurđevdan se smatra praznikom koji simbolično označava dolazak proleća i početak toplijeg dela godine, pa su mnogi običaji vezani za prirodu, obnovu i zdravlje.

Uoči praznika, u pojedinim sredinama bere se zelenilo i cveće, koje se potom stavlja na ulazna vrata, prozore ili u kuću, kao simbol napretka i blagostanja.

Jedan od rasprostranjenih običaja jeste i umivanje vodom u koju su potopljene biljke i cveće, što se, prema verovanju, povezuje sa zdravljem i lepotom.

U nekim krajevima zadržan je i običaj ranog ustajanja i boravka u prirodi, kao i okupljanja porodice i prijatelja.

U ruralnim sredinama, praznik je tradicionalno imao poseban značaj i u stočarskom kalendaru, jer je označavao početak ispaše i boravka stoke na otvorenom.